چشم به راه سپیده
تو را غایب نامیده اند، چون «ظاهر» نیستی، نه اینکه «حاضر» نباشی.
«غیبت» به معنای «حاضر نبودن»، تهمت ناروائی است که به تو زده اند و آنان که بر این پندارند، فرق میان «ظهور» و «حضور» را نمی دانند، آمدنت که در انتظار آنیم به معنای «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو را می خوانند، ظهورت را از خدا می طلبند نه حضورت را، وقتی ظاهر می شوی، همه انگشت حیرت به دندان می گزند با تعجب می گویند که تو را پیش از این هم دیده اند. و راست می گویند، چرا که تو در میان مائی، زیرا امام مائی، جمعه که از راه می رسد، صاحبدلان «دل» از دست می دهند و قرار از کف می نهند و قافله دل های بی قرار روی به قبله می کنند و آمدنت را به انتظار می نشینند...
و اینک ای قبله هر قافله و ای «شبروان را مشعله» در آستانه آدینه ای دیگر که با سالروز میلادت همزمان است، با دلداده دیگری از خیل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه می کنیم.
خلوت نشین پرده اسرار
ای مدنی برقع و مکی نقاب
سایه نشین چند بود آفتاب
منتظران را به لب آمد نفس
ای ز تو فریاد به فریادرس
ملک بر آرای و جهان تازه کن
هر دو جهان را پر از آوازه کن
سکه تو زن تا امراکم زنند
خطبه تو کن تا خطبا دم زنند
کم کن اجری که ز یادت خورند
خاص کن اقطاع که غارت گرند
ما همه جسمیم بیا جان تو باش
ما همه موریم سلیمان تو باش
از طرفی رخنأ دین می کنند
و ز دگر اطراف کمین می کنند
باز کش این مسند از آسودگان
غسل ده این منبر از آلودگان
شحنه تویی، قافله تنها چراست؟
قلب تو داری؟ علم آنجا چراست
شب به سر ماه یمانی در آر
سر چو مه از برد یمانی در آر
خیز و به فرمای سرافیل را
باد دمیدن دو سه قندیل را
خلوتی پردأ اسرار شو
ما همه خفتیم تو بیدار شو
ز آفت این خانأ آفت پذیر
دست برآور، همه را دست گیر
هرچه رضای تو، بجز راست نیست؟
با تو کسی را سر واخواست نیست؟
گر نظر از راه عنایت کنی
جمله مهمات کفایت کنی
دایره بنمای به انگشت دست
تا به تو بخشیده شود هرچه هست
با تو تصرف که کند وقت کار
از پی آمرزش مشتی غبار
از تو یکی پرده برانداختن
وز دو جهان خرقه برانداختن
مغز «نظامی» که خبر جوی توست
زنده دل از غالیأ موی توست
نظامی گنجوی
امروز به مناسبت سالروز مولایمان حضرت بقیه الله الاعظم ارواحنا له الفدا، صفحه ای ویژه آراسته ایم...