این روزها خلخالی می خواهیم...

این روزها خلخالی می خواهیم...

از اطرافیان زیاد در موردش شنیده ام، همواره برایم یک سوال بزرگ بوده است و البته علی رغم همه آنچه در موردش گفته می شود همگان به این نکته اذعان دارند که اگر نبود خلخالی هیچگاه سفره منافقین چنین جمع نمی شد. هنوز در حافظه تاریخی ام ترس بچه گانه ام از منافقین را به یاد دارم. گاهی اوقات در همان حال و هوای کودکی و با همان فهم ناقص و از بس در خانه اعترافات آنها را از تلویزیون دیده بودم و از بس در جمع های خانوادگی از سبوعیت آنها شنیده بودم، وقتی پدر و مادرم  از کلاس و مدرسه دیر به خانه می آمدند قلبم تنگ می شد که نکند منافقین بلایی سرشان بیاورند. بالاخره پدری ریشی و مادری چادری و البته هر دو انقلابی باید سوژه های خوبی باشند برای آنها. 

بعدها، بارها و بارها در مورد بلایی که آیت الله صادق خلخالی بر سر منافقین آورده شنیدم و شنیدم. از اولین سری کتابهای خاطرات که خریدم و خواندم، خاطرات خلخالی بود. جالب است با همه آنچه گفته شده و البته علی رغم خط و خطوط سیاسی آیت الله خلخالی ایشان به هیچ وجه از آنچه انجام داده پشیمان نبود. امروز همین جور که اخبار تهران و اصفهان را می شنوم ناخودآگاه به یاد خلخالی می افتم. آیت الله صادق گیوی خلخالی. روحش شاد. ای کاش خلخالی دیگری پیدا می شد، باور کنید برای این روزها خلخالی می خواهیم. ضد انقلاب پشت دیوارهای خانه است و هنوز داریم مماشات می کنیم...