گروه سیاسی - رجانیوز: هر زمانی که انتقادات نسبت به عملکرد یکی از مدیران دولتی شدت میگیرد یا بحث استضاح یکی از وزرا در مجلس جدی میشود، تریبون یک طرفه صدا و سیما و سوالاتی که عموما با هماهنگی قبلی مطرح میشوند یک راهکار کمهزینه برای ترمیم چهره این مدیران محسوب میشود. طبق بررسی آماری انجام شده در یک سال اول دولت یازدهم، استفاده مدیران این دولت از تریبون یک جانبه صدا و سیما نسبت به دولت قبل و دولتهای قبل از آن با رشد چشمگیری مواجه بوده است.
یه گزارش رجانیوز، به عنوان مثال بیژن زنگنه وزیر نفت در برنامه تلویزیونی شنبهشب نگاه یک در حالی به پرسشهای مجری پاسخ میداد که به نظر میرسید پرسشها علیرغم آنکه با لحن جدی و مطالبهگرانه مطرح میشوند، از قبل هماهنگ شدهاند و عملا پرسشی طرح نمیشود که وزیر نفت برای آن پاسخی در آستین آماده نکرده باشد.
زنگنه درباره فرد موسوم به بابک زنجانی دوم و طلب ۵.۳ میلیارد دلاری وزارت نفت از شرکت اماراتی توضیح داد، ادعای ترکان درباره تخلف سپردهگذاری بانک مرکزی در شرکت نیکو را تکذیب کرد، درباره دکل گمشده که یک سال از طرح آن در رسانهها میگذرد توضیحات مبسوطی داد و توضیحات مکرر بیان شده درباره بازگشت ایران به بازار نفت بعد از رفع تحریم و پولهای بلوکه شده نفت را تکرار کرد.
اما مجری برنامه از زنگنه درباره قرارداد کرسنت و آخرین وضعیت آن چیزی نپرسید. آن هم در شرایطی که دو وزیر دولت درباره جریمه کرسنت ارقام ۱۸ و ۱۴ میلیارد دلاری را مطرح کردهاند و هیچ کس نمیداند سرنوشت این قرارداد که با پرداخت رشوه منعقد شده به کجا خواهد رسید.
همچنین از زنگنه سؤال نشد چرا علیرغم هیاهوی تبلیغاتی فراوان، سرعت توسعه میادین مشترک نفت و گاز ایران تا این حد کاهش یافته است و چشم همه مدیران در وزارت نفت به بازگشت خارجیها دوخته شده تا بدون زحمت میادین نفت و گاز ایران را توسعه داده و تحویل آنها بدهند؟ کما اینکه آمار خود وزارت نفت نشان میدهد روند پیشرفت فازهای پارس جنوبی کاهش قابل توجهی داشته و حتی بهرهبرداری از فازهای آماده بهرهبرداری هم با تاخیر بسیار زیادی انجام میشود. آن هم در شرایطی که اروپاییها تا لغو کامل (و نه تعلیق) تحریمهای ایران ریسک سرمایهگذاریهای چند ده میلیارد دلاری در پروژههای نفتی ایران را نمیپذیرند.
زنگنه توضیح نداد علیرغم آنکه از کمبود منابع مالی هموراه ناله میکند چه راهکار جدی و قابل اعتنایی برای جذب سرمایهگذاری از منابع داخلی ارائه کرده و چه میزان از ۳۰۰ هزار میلیارد تومانی را که دولت یازدهم به نقدینگی کشور اضافه کرده به سمت پروژههای جذاب و سودآور بالادستی نفت و گاز کشور هدایت کند.
کسی از وزیر نفت سالخورده سؤال نکرد چرا بازنشستگان و پیرمردهایی را که بسیاری از آنها از دیگر ارگانها و نهادها به نفت منتقل شدهاند به جای متخصصان جوان صنعت نفت که هم تحصیلات و هم تجربه کاری مرتبط با حوزه فعالیت خود دارند به کار گمارده و این روزها از بین کارشناسان وزارت نفت داوطلبان را برای خدمت به این مدیران فرتوت دستچین میکند.
بد نبود مجری برنامه از زنگنه سؤال میکرد چه میزان سرمایهگذاری در پتروشیمیها و پالایشگاهها انجام شده و پروژههای افزایش ظرفیت و بهبود کیفیت پالایشگاههای کشور چرا مدتها است که بدون پیشرفت محسوس روی زمین مانده اند.
زنگنه همچنین درباره واردات بنزین غیر استاندارد به جای بنزین یورو ۴ هم توضیح نداد و نگفت اختلاف قیمت خرید بنزین از دلالان ایرانی با قیمت فوب خلیج فارس قرار است به چه مصرفی برسد.
کسی از وزیر نفت درباره اظهارات وی در آستانه نشست اوپک و بعد از آن که به اذعان رسانههای داخلی و خارجی به افت بیشتر قیمت نفت منجر شد سؤالی نپرسید.
خبرنگاران رسانهها به خصوص رسانههای غیر همسو با دولت که متفاوت از مدیران دولتی فکر میکنند شانس چندانی برای پرسیدن سؤالات غیر کلیشهای از وزیر نفت ندارند و بهتر است وقتی یک وزیر یا مقام مسئول به تریبون یک طرفه صدا و سیما دسترسی پیدا میکند، برای یک بار هم که شده به بعضی پرسش های غیر کلیشهای هم پاسخ دهد. به خصوص که تجربه این مساله پیش از این در صدا و سیما و همین برنامه نگاه یک در ابتدای کار این برنامه وجود داشته است. چنانکه پرسشهای مجری این برنامه از وزرای دولت نهم آن هم در ابتدای مسئولیت آنها چنان صریح و تند بود که بعضا به توهین پهلو میزد و نشان داد که میتوان با وزرا و مدیران دولتی جدیتر از این هم سخن گفت. به شرطی که این صراحت، گزینشی اعمال نشود.